Tytuł: Kirgiz
Autor: Oborski Maksymilian (1809 - 1878)
data powstania: ok. poł XIX w.
wymiary:
wys.:  43.0  [cm]       szer.:  33.0  [cm]
technika: ołówek na papierze
sygnatura: niesygnowany



O autorze:
Maksymilian Oborski był jednym z trzech, obok Piotra Michałowskiego i Juliusza Kossaka, malarzy koni w epoce romantyzmu.

W liceum, mieszczącym się w Warszawie jego nauczycielem był Zygmunt Vogel. To za jego namową, Oborski zaczął kopiować litografie: studia koni Josepha Verneta oraz studia drzew, Alexandra Calame`a. Oborski wykonywał studia z natury, portrety, jednak już od początku twórczej drogi tego malarza, ulubionym jego motywem były konie i ich jeźdźcy. W latach 1827 – 1829 Oborski studiował na Wydziale Administracyjnym Uniwersytetu Warszawskiego. Wciąż malował liczne wizerunki otaczających go ludzi i scenki rodzajowe z życia wsi.

W 1830 roku, artysta brał udział w powstaniu listopadowym. Za służbę wojskową odznaczony został Złotym Krzyżem Virtuti Militari. W czasie służby nie zaprzestał pracy artystycznej, rysując Czerkiesów, jeźdźców i żołnierzy. W kolejnych latach zarządzał majątkami Czartoryskich w Sieniawie i Potockich w Staszowie.

Około roku 1831, Oborski poznał Piotra Michałowskiego, z którym łączyła go nie tylko miłość do malarstwa i tematyki związanej z końmi, ale także przyjaźń. Artysta dokładnie przestudiował twórczość Michałowskiego – zdarzało mu się czasem nawet kopiować jego obrazy. Wpływy malarstwa Michałowskiego, widoczne są w kompozycjach, sposobie malowania, modelowania, kładzenia plam barwnych, ogólnej stylistyce oraz tematyce rysunków i akwarel.

W latach czterdziestych, artysta odbył liczne podróże zagraniczne, między innymi do Francji i Anglii. Podczas powstania styczniowego, aresztowano go i skazano na katorgę na Syberii. W latach 1866 – 1867 przebywał w Usolu, Irkucku i Solikamsku, skąd pochodzi wiele jego rysunków (przedstawiających pejzaże syberyjskie, widoków Usola, konie, zaprzęgi końskie, trójki).  Od około 1872 roku, w stylu Oborskiego nastąpiła zmiana. Wpływy Piotra Michałowskiego przestały być tak widoczne, jak za dawnych lat. Jego akwarele były malowane realistycznie, bardziej precyzyjne i dokładniej wykończone. Do Galicji, artysta powrócił w roku 1873.

W 1913, w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie, odbyła się wystawa, zatytułowana: „Koń w malarstwie i rzeźbie polskiej”, na której zaprezentowano pokaźny zbiór prac tego artysty. Największy zbiór jego prac, posiada biblioteka Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu. Pojedyncze prace znajdują się w Muzeum Wojska Polskiego, w Muzeum Niepodległości w Warszawie, w Muzeum Narodowym w Krakowie oraz Warszawie. Dużą ilość dzieł, posiada także Muzeum Okręgowe w Koninie.